29.05.1997
Powoli rozsunęłam ciężkie powieki. Zobaczyłam niebo nad swoją głową. Było przepiękne , różne chmury lewitowały po nim. Wstałam i rozejrzałam się do okoła. Wokół rosło mnóstwo drzew, a z oddali słychać było szum wody. Byłam w parku. Otrzymałam swoją malutką sukienkę w kolorze róż. Nie mogłam zrozumieć gdzie jestem, a przede wszystkim dlaczego. Usłyszałam kroki , chciałam się schować. Nogi jednak odmówiły mi posłuszeństwa. Zza drzew wyłoniła się smukła kobieca sylwetka. Zauważyła mnie, po czym podeszła bliżej.
- Cześć, coś się stało malutka? - zapytała z czułością. Pokiwałam głową.
- Nie wiem gdzie jestem. - odpowiedziałam cicho na co ona mnie przytuliła.
- Jak się nazywasz? Gdzie są twoi rodzice?
Opowiedziała jej o wszystkim. Kobieta wzięła mnie do siebie.
- Nie martw się. Wszystko będzie dobrze. - uśmiechnęła się i pocałował mnie w czoło. - Teraz będę twoją mamą.
W urzędzie nadała mi imię Clarissa, przyjęłam jej nazwisko. Pokochałam jak prawdziwą matkę choć jej nie znałam. Była wspaniała, zawsze wiedziała o moich potrzebach. Interesowała się mną, nie pozostawiała samej sobie.
10 lat później.
- Clary! - krzyknęła mama - Kochanie wstawaj , spóźnisz się na zakończenie roku.
Przewróciłam się na bok potakując .Nagle otworzyłam oczy i zrozumiałam co powiedziała mama.Wyskoczyłam z łóżka i poszłam pod prysznic. Szybko ubrałam białą koszulę z krótkim rękawem i zaczęłam szukać spodni. Nigdzie ich nie było. Zbiegłam na dół i przeszukałam wszystkie zakamarki.
- Mamo, widziałaś moje spodnie? - zapytałam z nadzieją.
- Mhm. Są właśnie w kompieli. - uśmiechnęła się chytrze i wskazała palcem na miejsce gdzie są moje spodnie. Obróciłam wolno głowę , byłam pewna ,że zaraz padnę trupem .
-Jak mogłaś je wyprać. - powiedziałam przerażona- Specjalnie to zrobiłaś. ..
- Och kochanie, została ci jeszcze druga opcja.
- Błagam , nie chce iść do szkoły w spódnicy, ja nie pasuje do tego! - powiedziałam z mina smutnego psa.
- Pójdziesz. - powiedziała krótko
Weszłam szybko na górę i włożyłam rajtuzy i lekką czarną spódnicę przed kolano spływającą po moim ciele. Uczesałam włosy lecz zostawiłam je rozpuszczone. Spojrzałam w lustro. Rude włosy do pasa, mleczna cera, piegi , zielone oczy , ciemne rzęsy . Brak tego co chłopakom podoba się najbardziej. A przede wszystkim okropny wzrost. .. 164.
Usłyszałam dzwon z pobliskiej katedry co oznaczało. ..
- Jestem spóźniona!
Wybiegłam szybko na ulicę, właśnie miałam skręcić w lewo, jednak uderzyłam o coś. Siła zderzenia odepchnęła mnie przez co wylądowałam na chodniku.
- Uważaj jak chodzisz. - powiedziałam z wrogością , podniosłam głowę i zobaczyłam chłopaka. Miał jasne złote włosy , tak samo jak oczy. Był wysoki, a także szczupły, z pod jego lekkiej prześwitującej koszulki było widać zarysy umięśnionego brzucha. Spojrzał na mnie bez wyrazu.
-To ty wpadasz na ludzi. - odpowiedział ponuro chłopak.
-I może mam cię z tego powodu przepraszać? - zapytałam udając troskliwą. Odpowiedział dziwnym uśmiechem.
- Nie .Wystarczy, że pociągniesz tą spódnice, no chyba że chcesz aby ktoś ci coś zrobił. - popatrzyłam się na swoje nogi, wstałam szybko rumieniąc się mocno.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz