Wbiegłam do szkoły tak szybko jak tylko mogłam i skierowałam się do sali. Na szczęście był jakiś problem , który ocalił mnie od katastrofy. Usiadłam obok moich przyjaciół.
- Co robiłaś tak długo? - zapytała szeptem Dot.
- Zaspałam, a potem wpadłam na jakiegoś kolesia .- powiedziałam z wrogością.
- Coś ci zrobił? - zachichotała na widok mojego wyrazu twarzy
-Po prostu arogancki typ. -
Po dwóch godzinach byliśmy na mieście. Szliśmy do Java Jones, ale zadzwoniła do mnie mama. Odebrałam bez zastanowienia.
- Halo ?
- Kochanie, nie zbliżaj się do domu, jesteś w niebezpieczeństwie. Musisz się ukryć, znajdź Magnusa. Magnusa Bane'a. Pamiętaj kocham Cię. - usłyszałam jakiś okropny dźwięk.
- Mamo!Mamo co się dzieje ?! - krzyknęłam do słuchawki, jednak się rozłączyła. Nie Po słuchałam jej i od razu popędziłam w stronę domu. Zatrzymał mnie jednak tłum ludzi, uniemożliwiając dojście. Po dziesięciu minutach staną w tłoku zdołałam się wydostać. Od celu dzieliła mnie tylko jedna przecznica. Znieruchomiałam cały budynek stał w ogniu...Patrzyłam na płomienie zjadające mój dom, wspomnienia, całe życie. Nie wiedziałam czy mama była w środku gdy się to stało .Opadłam na kolana, po moich policzkach zaczęły płynąć łzy. Gdy usłyszałam straż pożarną , po zbierałam się i zaczęłam biec. Nie wiedziałam dokąd zmierzam. Nie miałam na nic siły. Przebiegałam właśnie obok zaułku w wyskoczył stamtąd mężczyzna. Był brudny , wysoki a przede wszystkim silny. Po patrzył na mnie z przeraźliwym uśmiechem.
- Kogo my tu mamy. .. - powiedział dotykając mojego policzka. Nie miałam siły się wyrwać. Stałam i patrzyłam się w ziemię podczas gdy moje łzy leciały nieustająco.
- Zostaw mnie . - odparłam cicho. Pokręcił głową.
- Taki łup za rzadko się trafia. - chwycił mnie za rękaw i pociągnął do ściany. Chwycił mnie w tali i zaczął wąchać moje włosy. Było mi obojętne co się ze mną stanie. Moja mama , kochana mamusia zmarła przez jakiegoś psychopata. Zamknęłam oczy szykując się na najgorsze, jednak nic się nie wydarzyło. Otworzyłam oczy i zobaczyłam ciało leżące na ziemi. To był ten mężczyzna. Spojrzałam w górę. Przy jego zwłokach stały trzy postacie. Każda ubrana na czarno.
- Zabiliście go a teraz chcecie mnie ? - zapytałam podnosząc wzrok na jednego z nich.
- Ona nas widzi. - powiedział znajomy mi zdziwiony głos.
- Nie jestem ślepa. - odpowiedziałam
- Co z nią zrobimy ? - zapytał kobiecy głos
- Możemy wziąść ja do Instytutu. - zaproponował ktoś.
- Nigdzie z wami nie pójdę. - powiedziałam i wybiegłam na ulicę.
Niestety jeden z nich pobiegł za mną. Chwycił mnie delikatnie ,lecz stanowczo. Mimowolnie spojrzałam na niego. To był ten sam chłopak, który potrącił mnie na ulicy. Patrzył mi prosto w oczy.
- Nie masz dokąd pójść. - stwierdził, a przed moimi oczami zobaczyłam zgliszcza pozostałe z mojego domu.
- Skąd wiesz? - zapytałam
- Zobaczyłem jak demony krążą wokół ciebie, dlatego zacząłem cie śledzić. - wzruszył ramionami. - Okazało się, że jesteś bardzo ciekawą osobą.
- Demony?
- Mhm, to takie stworzenia mające krew z piekła. Więc nie wiesz o świecie cieni.... - zadumy się na chwilę.
- Nie masz dokąd pójść. Na dodatek polują na ciebie demony. Raczej zwykłą śmiertelniczką to nie jesteś. Chodź. - powiedział szybko i pociągnął mnie za rękaw.
- Gdzie mnie ciągniesz?
- Skoro nie chcesz iść do Instytutu to pójdziemy do mojego mieszkania. - odparł
Byłam już wykończona , nie miałam na nic siły a zwłaszcza żeby się mu opierać. Podążałam za nim jednak po kilkunastu minutach moje nogi zaczęły robić się miękkie. Chwyciłam chłopaka za rękę zatrzymując go.
-Co jest ?
- Ja już nie mogę ... wytrzymać .- odpowiedziałam cicho z braku sił , odsłonił moja koszulkę i zobaczył róż szampana kawałek skóry przy sercu . Po patrzył na mnie ze złością, gniewem i troską.
- Nie mogłaś powiedzieć wcześniej? Teraz nie masz wyboru i musisz iść do Instytutu.
- Nie dam rady. - chwycił mnie pod udami i podniósł do góry.
- Złap się mojego karku. - skinęłam głową i lekko przejechałam palcami po jego karku. Poczułam jak jego mięśnie się napięły. Zamknęłam oczy i wsłuchałam się w bicie jego serca . Biło tak szybko jak moje. Oddech miał jednak spokojny. Wtuliłam się w niego mocno i zasnęłam.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz